روزمرگی های من

 واقعا از اینکه دارش زدن دلم خنک نشد.

خدا خودش می دونه که بچه های ما و خانواده هاشون چی کشیدن.وقتی از یک خانواده همه پسرهاشون می رفتن خدا می دونه اون مادرها چه صبری داشتن و دارن.هنوز هم جانبازها جلوی چشممون هستن.

هیچ وقت صدای آژیر قرمز از ذهنم نمی ره.صدای مردهایی که داد میزدن چراغها رو خاموش کنین.هیچ وقت صدای هواپماهایی که می اومدن بالا سرمون و بعدش هم صداهای انفجار...

یادمه ۱ بار رفتیم بهشت زهرا من خیلی سنی نداشتم ۳ تا شهید آورده بودن که بمب افتاده بود تو خونشون .۱مادر و ۲ بچه اش.بی چاره شوهرش مونده بود و دختر کوچکش!!!!گریه های باباه وحشتناک بود.

فقط خدا می تونه حق اینهارو بگیره.

امیدوارم شب اول قبرش به درک نایل بشه و به قیامت نکشه.

به سفارش ۱ نفر که خاطرش هم عزیز است از این شکلا کمتر استفاده می کنم!

 برف بازی دیشب خیلی کیف داد.حسابی خندیدیم.خیلی با خالم اینا خوش می گذره.

از دیشب کمرم رگ به رگ شده!نمی تونم تکون بخورم.نمی دونم سرما زده یا اینکه لیز بازی اینطوریم کرده.

حسین مثل مردهای امیدی همه کارها رو انجام داده.منم شب که حالم بهتر شد براش کیک درست کردم.

در ضمن  امروز سنگ تموم گذاشت و از صبح درس خوند.هنوز هم مشغوله.

یک سوال:اگه از دست ۱ نفر کفری بشین چی کار می کنین؟؟؟